Nie mogę znaleźć, czy to było już publikowane. Jesli nie, może stac się waznym źródłem dla naszych uczniów w Kolegium Jezuickim.
Historia najnowsza (realna) Państwa Kościelnego Rotria
Państwo powstało 27 czewca 2007 roku. Powstało z połączenia Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego i Katolickiego Kościoła Tyrencji. Zaraz po założeniu państwa odbyło się konklawe, w którym na Patriarchę został wybrany Victor Surmun, przyjmując imię Victora I. Po miesiącu rządzenia, Jego Świątobliwość Victor abdykował (28 lipiec 2007), a nowym patriarchą został Gregor Richard von Kaiser, przyjmując imię Innocentego I. Powodem abdykacji Victora I była prawdopodobnie tzw. afera konkordatowa. Mianowicie trwający za jego pontyfikatu Sobór zezwolił duchownym rotryjskim na pełnienie funkcji publicznych, a więc zasiadanie w parlamentach i rządach państw v-świata. Ta decyzja spowodowała zerwanie konkordatu przez Victorio Mortuusa, Premiera Węgier, co poparło także Ministerstwo Wojny A-W. Prymas Monarchii został jednak zapewniony, że A-W nie podejmą żadnych kroków zbrojnych wobec Państwa Kościelnego. Tego samego dnia, kiedy zerwano konkordat, Victor I abdykował. Natychmiast rozpoczęło się konklawe, a 29 lipca kardynał Hans von Lezner ogłosił światu o wyborze nowego Biskupa Rotrii, Innocentego I. Nowy Wikariusz v-Kościoła starał się załagodzić napięcie pomiędzy Rotrią a Monarchią A-W. Niestety, ostra słowa, które w czasie tego konfliktu padły po obu stronach, doprowadziły do nadania statusu ,,persona non grata” na terenie Monarchii wszystkim biskupom rotryjskim. Patriarcha wciąż usiłował załagodzić sytuację co udało się mu ostatecznie 31 lipca, kiedy Rząd Węgier zniósł status ,,persona non grata” nałożony na rotryjskich biskupów, otworzył dla Kościoła granice Węgier i zgodził się na ich ewangelizajcę, oraz zobowiązał się do podpisania konkordatu w miarę reform w Rotrii. Był to niewątpliwy sukces JW Innocentego I (JW – Jego Wielebności, taki tytuł nosili dawniej Biskupi Rotrii). Podczas jego panowania zmieniło się także wiele rzeczy – m.in. powstał Kodeks Prawa Kanonicznego i podpisano wiele konkordatów. Rządził przez trzy miesiące, bowiem tyle trwał wtedy pontyfikat Patriarchy. Również za jego pontyfikatu doszło do śmierci pierwszego z tzw. Ojców Kościoła, a więc tych, którzy zapoczątkowali Kościół Rotryjski. Mianowicie gdy na Ziemiach Niczyich dnia 06.08.07 roku zrzucono bombę atomową, przebywał tam Witold kardynał Strzałkowski. Niestety, wylądował w szpitalu z objawami popromiennymi i po kilku dniach zmarł. Była to smutna chwila dla Rotrii i Tyrencji, z której pochodził. Po jego śmierci Innocenty I ogłosił żałobę narodową i odbył się pogrzeb. Dnia 18.08.07 roku Państwo Kościelne Rotrii dostało się do Unii Kontynentu Wschodniego, natomiast 30.08.07 roku podpisano Wspólnotę Paktu Wiedeńskiego. Okres rządów Innocentego I jest zwany czasem renesansu. Kościół Rotryjski był wtedy organizacją religijną, która posiadała najwięcej wiernych w całym v-świecie. Również za jego pontyfikatu powstały podwaliny późniejszej hierarchii, np. utworzono tytuł Kamerlinga w miejsce Kanclerza. Po upływie pontyfikatu Innocentego I na jego następcę obrano Luisa Adonju – przyjął on imię Piusa I. Niedługo po tym wydarzeniu zmarł Kamerling - Hans von Lezner, który był prawą ręką Biskupów Rotryjskich. Kilka dni później abdykował Pius I, a nowym patriarchą został wybrany ponownie Gregor Richard von Kaiser, przyjmując imię Klemensa I. Po paru dniach jednak także abdykował, zostawiając władzę Kamerlingowi - Victorowi de Zepp, który rządził do upadku Rotrii jak Regent-Dyktator. On właśnie ogłosił oficjalny upadek I Państwa Kościelnego Rotria w dniu 28 listopada 2007 roku.
Po ośmiu miesiącach od upadku państwa wróciła nadzieja na odrodzenie. Karl Gregor Richard von Habsburg, były Patriarcha, zapoczątkował to dzieło. Dnia 15 marca 2008 roku w Bazylika Laterańska w Rotrii, pozostała z czasów I Państwa Kościelnego Rotria, znów rozbrzmiała głosem dzwonów, wzywających wszystkich wiernych na koronację nowego Patriarchy. Został nim ten, który zainicjował odbudowę, a więc Karl Gregor Richard von Habsburg. Przyjął mię Klemensa II. Od tego momentu Państwo Kościelne rozwijało się. Konstytucja zakładała sześciomiesięczny pontyfikat dla Biskupa Rotrii. Te pierwsze 6 miesięcy pozwoliło Rotrii stanąć na nogi: powstał Uniwersytet, skompletowano rząd – Rady Pomocnicze Wewnętrzną i Zewnętrzną zmieniono na Kolegium Apostolskie i Kolegium Kardynalskie; na czele stał Kamerling, podlegali mu zaś: Prefekt, Strażnik Pieczęci Zagranicznej, Strażnik Skarbu i Strażnik Kultury – i podpisano wiele konkordatów. Po upływie sześciu miesięcy nowym Patriarchą obrano został kardynał Xardas von Griningen, przybyły do Rotrii w dniu koronacji Klemensa II. Ów przybrał imię Aleksandra I i rządził Rotrią przez przeszło 5 miesięcy, po czym – z powodów realnych – abdykował. Jego panowanie zaowocowało podpisaniem kilku konkordatów, ale także atakiem hakerskim na stronę Rotrii. Dzięki jednak szybkości Patriarchy już kilka godzin później strona znów działała. Po abdykacji Aleksandra I, Konklawe osadziło na tronie Biskupa Rotrii kardynała Karla Gregora Richarda Habsburga Lotaryńskiego, który przyjął imię Sykstusa I. Jego Kamerlingiem i prawą ręką został poprzedni Patriarcha. Ze swych rządów Sykstus I przeprowadził reformę, wprowadzając Bullę Węgielną. Likwidowała ona: Kolegium Kardynalskie, Kolegium Apostolskie i Kongregację Świętego Oficjum – organ sądowniczy, a na ich miejsce wprowadzała: Prefekturę Generalną (na czele z Prefektem Generalnym, któremu podlegali Legat Patriarszy, Kanclerz Skarbu i Prefekt ds. kultury), Konsylium Apostolskie (w którym nie zasiadali, jak w Kolegium Apostolskim, wszyscy biskupi, lecz trzech wybranych Oficjałów), oraz Trybunał Rotryjski (jako organ sądowniczy). Niedługo po przeprowadzeniu tych reform skończył się pontyfikat Sykstusa I, który jednak został wybrany na tron rotryjski ponownie. W dniu, w którym miał jako Sykstus II zasiąść na tronie Rotrii, zasłabł (w drodze na koronację), a następnego dnia zmarł. Marco kardynał de Zepp (dawniej Xardas von Griningen) pochował go uroczyście i przeprowadził kolejne Konklawe, które w jego ręce powierzyło tron Biskupa Rotrii. Ów zasiadł na nim jako Hadrian I. Od początku jego pontyfikatu podpisano kilka konkordatów, do Prefektury Generalnej wprowadzono Prefekta Spraw Wewnętrznych i Nauki oraz Prefekta Spraw Obywatelskich i Promocji, przywrócono Kongregację Świętego Oficjum, która jednak stała się organem dbającym o jedność i czystość Kościoła, oraz uzupełniono Bullę Węgielną o kilka zapisów w stosunku do pierwszej wersji z czasów Sykstusa I. Hadrian I panował do 2 stycznia 2010 roku. Kolejne Konklawe osadziło na tronie księcia kardynała Lorenzo de Medici, który przyjął imię Piusa II. Pontyfikat jego kończy się 6 kwietnia 2010 roku.
OPOWIEŚĆ O SŁAWTNYCH CZYZNACH PASCHALISA I I ORGENESA, KTORZY TO POGAN W BITWIE WIELKIEJ POKONALI.
Oto opowieść poety skromnego, o czynach wielkich i sławetnych, których pamięc winna przetwać do dziś. Siądźxie więc wkoło mnie, a ja tedy smętny akord z liry wydam i opowieść wam pewna przekazę.
Działo się to roku Pańskiego sześćset i siódmego. Poganie bezprawnie ziemię rotryjskie zająwszy chrześcijan pobożnych, a bogobojnych mordować naczeli. Tedy to patriarcha Paschalis I, coby życie swe ratować do górskiego klasztoru uciekł, choć był to mąż waleczny i poddać się chciał, jeno o miecz i krzyż prosił, by pogan bić i wierny lud chrześcijański chronić.
Patriarcha Świątobliwy przed krzyżem klęczał i nocy i dnie Pana prosił o wsparcie, a tedy to Pan w swej roztropności i dobroci przed oblicze świątobliwego patriarchy wielkiego wodza stawił- Orgenesa.
Wódz czym prędzej wici rozesłąc kazał po cełej rotryjskiej ziemi i posłów słać kazał do przyjaciół zagranicznych, królów i cesarzy, coby wsparli patriarchę w walce słusznej i pogn wytępili.
Tedy to do górskiego klasztoru ściągnęli chrześcijańscy mężowie, rycerze szlachetni i lud prosty, by bronić swego patriarchy i kraju. Sciągneli też sławetni rycerze z królestw i krain, których bym nie wymienił, bo mi tej księgi nie stanęło.
Orgenes wydał rozkazy i wnet armię sprawił wielotysięczą i na przeciw pogańskim ludom śmiało wyruszył. Chorogwie z krzyżam i herbami rodów na wietrze z północy powiewały, na czele na białym koniu w złocistej zbroi wódz sam wojsko do zwycięstwa prowadził, a tuż obok niego patriarcha świątobliwy z relikwiami Krzyża Świętego swe pobożne oczy w górę kierował i prosił pokornie, by zbyt wiele krwi chrześcijańskiej nie przelać.
Na przeciw wyszła armia pogan, a ci dzierżyli posągi swych bałwanów i maszkar, którym dzieci w ofierze własne dawali i nierząd z kobietami uprawiali, a na krzyż pluli! Wódz ich- Urgonwerk II Starszny, który to trzy żone swoje zabił, tylko dlatego, że nie dały mu syna na czele szedł i parszywym uśmiechem do walki pobożnych mężów wzywał.
Armie dwie starły się na w poołudnie na nizinach, Krzyż Święty, przez świątobliwego patrairchę trzymany blaskiem anielskim do wali odwagi dodawał. Rycerze chrześcijańscy czuli w swych żyłach nową siłę i czym prędzej z pogańską hołotą się rozprawili. Głowę samego Urgonwerka na pali wbito i do móg patriarchy rzucono. Ponoć na twarzy wodza pogańskiego zdumienie się malowało.
Rozbito armię niewirnych, posągi ich bałwanów spalono, a lud po dziś dzień owe zwycięstwo pamięta, które w roku sześćset i siódmym miało miesce.
Tedy pamiętaj, żeś potomek tych samych pobożnych mężów, którzy za wiarę walczyli, którzy za twoją ziemię gotowi byli umrzeć.